Şiir

Hem kuru dal ucunda,hem de yesil yaprakta
Böylesine tezada nasil saklanmaktasin
Sen siirsin güzelim kim bilir kaç toprakta
Yeserip de serpilen güller  koklamaktasin

Gecenin gidisine dokunurken bir tadim
Günesin gelisini bekleyen adaktasin
Gün boyu yürüyorken birlikte adim adim
Kim bilir kaç sevinci paylasan dudaktasin

Sevgili bakisinda mânâ yükünü sezer
Sevgili,sevgiliyi sitemlerinde ezer
Sevgili methiyesi satirlarinda gezer
Sen siirsin güzelim,asklarla cosmaktasin

Hatiralar seninle,seninledir sarkilar
Sende duyulur hüzün,seninledir kaygilar
Ilhaminda saklambaç oynuyorken duygular
Yakalayan kalplerden dillere çikmaktasin

Asigini costurup dilinde çaglayansin
Eline saz tutturup telinde aglayansin
Gönlünden konusturup yürekler daglayansin
Gel diyen sevgiliye özünle kosmaktasin

Sen siirisin sevgili kalubelâdan beri
Seni duyan sairin yöneldigi minberi
Ve asik gönüllerin sonsuza dek cevheri
Askla yanan kalpleri bir bir dolasmaktasin